Oostelike Sinode

Jeremia, sê vir ons wat God wil hê ons moet doen, en ons sal dit stiptelik uitvoer." (42: 5) "Jeremia, jy lieg, dit is nie God se woord nie, maar Baruk se wense! Ons gaan doen wat ons reeds besluit het om te doen." (43:2-3) Omstandighede in Juda was nie aangenaam nie. Daar was geen wet en orde meer nie. Buitelanders het geroof en gemoor. Die toekoms was duister. Die Babiloniërs wat hulle stad ingeneem en hulle tempel vernietig en hulle leiers in ballingskap weggevoer het, was steeds in beheer. Kan mens enigiets goeds van hulle verwag? Egipte daarenteen, het rustig en voorspoedig gelyk. Daar was plek om nuut te begin. Buitendien het hulle 'n historiese band met Egipte gehad. Was dit nie waar Josef koning was nie? In Juda was daar twee faksies –  die ryers en die blyers. Die een groep wou te midde van die probleme 'n lewe en toekoms uitkerf. Die ander dink die situasie is onomkeerbaar ongunstig en sien in Egipte uitkoms. Wie is reg? Geen wonder hulle wou by God 'n finale antwoord kry nie. Toe pas die antwoord nie by hul voorafgenome besluit nie en hulle verwyt vir Jeremia. Wat maak jy as God se antwoord nie met jou behoeftes strook nie?